All my flat mates are sleeping, I'm sitting alone in a huge, cold living room, with my little beloved brother - laptop.
It is too late for tea, actually, too late for everything - except sleeping.
So what I can do, I keep thinking and let all these sad thoughts, doubts and questions make circles in my tired head.

I just wonder why I'm here, in the middle of nowhere.
Why I earn money and fight with this fucked up company.
I'm only 20, I don't have to be independent.
I don't have to have so many unnecesarry problems.

But I do. But I have.
Good question to wonder for the next few months.

I shouldn't watch romantic movies.

All in all, me and my self-preservation instinct go to bed.

Although I have to go
it makes me feel like crying
I don't know when I'll see you again

Polsko

Znów będę tęsknić jak szalona. Kiedyś powiedziałam, że nie mogłabym wyjechać, zostawić tego wszystkiego. Dzisiaj wiem tylko tyle, że wtedy - to ówczesne przekonanie było słuszne.
Za 11h będę już siedzieć w autobusie, który zawiezie mnie do mojego "middle of nowhere", miejsca, do którego staram się czuć cokolwiek więcej niż odrazę.

Wytrzymam, bo wytrzymać muszę. Takie życie, prawda?

Będę śnić o Domu, mokrym nosie Wafla, ciepłym łóżku, pierogach, lodach Grycana.
Mam wrażenie, że od 10 dni staram się nie myśleć i nie czuć za wiele. Żeby korzystać, czerpać i chłonąć, nie płacząc jednocześnie.

Teraz już wiem, że tak się nie da.
Że... "There ain't never enough time, never enough..."

Przypominam sobie tęsknotę za "chłopakiem na odległość",
jak bardzo można tęsknic za Wszystkim i Wszystkimi? Jeśli nawet ukochanych książek nie można mieć przy sobie?

No właśnie...

Nie mysle wiec egzystuje. Staram sie.
Walcze z obezwladniajacym zmeczeniem, trzymam nerwy na wodzy, robie swoje safety demo, service, gash, scratch cards, secure the cabin. Powoli przechodze przez trudne poczatki.

Nie placze, nawet nie bywam smutna, bo nie mam na czasu na chwile zadumy. Na wystarczajaco dluga chwile by mysli zaczely z wolna naplywac z roznych zakamarkow umyslu.

Dopiero gdy leze w hotelowym lozku, Gosia obok miarowo oddycha, ja czytam albo wlaczam mp3.
Wtedy zamykam oczy i mysle, ze to nie hotelowy pokoj tylko moj wlasny, ze jesli wystawie nogi z lozka i zrobie kilka krokow to rozloze stopy na miekkim dywanie korytarza.
Ze pokoj jest cieply i taki znajomy, na dole na stole stoi choinka az po sam sufit, gdzies tam posapuje Wafel, mama po nocy lepi uszka, w lodowce sa rozne cuda, nie tylko mrozone tortellini.
Wtedy zamieram w bezruchu i pozwalam strumieniowi lez wolno splywac po mojej twarzy.

Jutro o 17 w moim duzym domu zgromadzi sie duzo ludzi, ktorych mi brakuje, nawet kiedy tesknota nie kluje mnie dotkliwie. Ktorych mi brakuje podswiadomie i ten brak odczuwam tak samo jak pragnienie lub glod.

Zaraz wypije kolejna herbate za darmo, z automatu, pojde na 2 pietro, poloze sie w moim niemieckim lozku w moim malym gorskim Hahn i postaram sie zyc dalej, tak jak robie to caly czas.

Sama w to nie wierze. Taka dzielna, tak?
Pracuje, latam, mieszkam z dala od domu.
Tesknie, kocham, czuje po wielokroc mocniej, na odleglosc.

I’ll see you in the sunlight
I’ll hear your voice everywhere
I’ll run to tenderly hold you
But darling, you won’t be there

Wesolych Swiat.